معرفی آزمون آیلتس

معرفی آزمون آیلتس

آزمون آیلتس (International English Language Testing System) یک آزمون استاندارد برای سنجش مهارت‌های زبان انگلیسی در افراد است که به طور مشترک توسط British Council، IDP: IELTS Australia و Cambridge Assessment English مدیریت می‌شود. آزمون آیلتس تنها آزمون پذیرفته شده‌ی اداره‌ی ویزا و مهاجرت بریتانیا (UK Visas and Immigration) جهت ارائه برای متقاضیان ویزا بوده و برای مهاجرت به استرالیا (در کنار تافل و آزمون PTE) نیز پذیرفته می‌شود. آزمون نمره‌ی از پیش تعیین‌شده‌ای برای قبولی ندارد و هر نمره (از 0 تا 9) نشانگر ویژگی‌های خاصی در زبان‌آموز است و سطح مهارت او را نشان می‌دهد. اما معمولا به نهادهای مختلف توصیه می‌شود که آزمون‌هایی که بیش از دوسال از زمانشان می‌گذرد معیار سنجش قرار ندهند؛ چرا که ممکن است شخص آزمون دهنده مهارت خود را از دست داده باشد. در این صورت شخص باید ثابت کند که در این مدت مهارت خود را از دست نداده است.

اکنون کمی در مورد ساختار آزمون صحبت می‌کنیم.

Listening

آزمون در چهار بخش Listening (مهارت شنیداری)، Speaking (مهارت تکلم)، Reading (مهارت خواندن و درک مطلب) و Writing (مهارت نوشتار) تنظیم شده است. هر بخش از آزمون معیارها و مراحل مشخصی دارد که با رعایت آن نمره‌ای برای شخص در نظر گرفته می‌شود و میانگین نمره‌ی چهار مهارت به عنوان نمره‌ی نهایی در نظر گرفته می‌شود. معمولا نهادهای مختلف هرکدام نمره‌ی مشخصی دارند که با رسیدن به آن شخص می‌تواند برای نهاد مورد نظر خود تقاضای پذیرش ارسال کند تا پیشینه‌ی او مورد بررسی قرار بگیرد.

Listening آزمون به چهار Section یا بخش تقسیم می‌شود که هر کدام ویژگی‌های مخصوص خود را دارد. هدف از این بخش سنجیدن مهارت شنیداری شخص در موقعیت‌های مختلف است و توانایی استنباط شخص نیز در این بخش سنجیده می‌شود. اولین بخش این آزمون شامل یک مکالمه‌ با موضوع General است که سوالاتی از قبیل تکمیل فرم را شامل می‌شود. این مکالمه بین دو نفر است که معمولا یک طرف مکالمه سوالاتی پرسیده و طرف دیگر سوالات را پاسخ می‌دهد. این بخش شامل 10 سوال است که در بین سوالات یک Break یا وقفه وجود دارد. سپس ادامه‌ی مکالمه برقرار شده و بخش پایان می‌یابد. در پایان این بخش، یک وقفه‌ی دیگر داده می‌شود که صدای آزمون توصیه می‌کند که متقاضیان سوالات قبلی خود را مرور کنند.

در بخش دوم آزمون لیسنینگ یک Lecture با موضوع General پخش می‌شود که طبیعتا به دلیل این‌که ماهیت Lecture سخت‌تر از مکالمه است؛ بخش دوم نسبت به بخش اول کمی سخت‌تر است. در این بخش نیز 10 سوال مطرح می‌شود که کمی به سوالات بخش یک شبیه است و این بخش نیز شامل یک وقفه در میان خود و یک وقفه در پایان است. ممکن است سوالاتی از جانب شنوندگان Lecture نیز مطرح شود که این سوالات حکم برقراری مکالمه ندارند و قالب Lecture را بر هم نمی‌زنند.

بخش سوم آزمون نیز دوباره مکالمه است؛ با این تفاوت که این مکالمه موضوعی آکادمیک دارد و از مکالمه‌ی اول سخت‌تر بوده و درک آن به توانایی بالاتری نیاز دارد. همچنین این بخش شامل 10 سوال است که کمی توانایی استنباط شخص را نیز مورد آزمایش قرار می‌دهند. به دلیل ماهیت آکادمیک این مکالمه، بخش سوم از بخش یک و دو سخت‌تر بوده و درک آن توانایی بالاتری می‌طلبد. همچنان در میان این بخش یک وقفه وجود دارد و در بخش پایانی نیز زمانی در اختیار متقاضی قرار می‌گیرد که بتواند پاسخ سوالات خود را مرور کند.

بخش چهارم، که سخت‌ترین بخش آزمون Listening است؛ شامل یک Lecture با موضوع آکادمیک است و تنها بخش آزمون Listening است که در میان آن وقفه‌ای وجود ندارد. 10 سوال این بخش دشوارتر از سه بخش دیگر هستند و شامل مواردی می‌شوند که علاوه بر مهارت شنیداری، قدرت تشخیص استنباط درست از غلط و نیز توانایی رد گزینه‌ی غلط را نیز مورد سنجش قرار می‌دهند.

در پایان نیز مدت زمان 10 دقیقه در اختیار متقاضیان قرار می‌گیرد که بتوانند پاسخ‌های خود را مرور کرده و بدون کم و کاستی به برگه‌ی پاسخنامه منتقل کنند. به دلیل وجود این مدت زمان 10 دقیقه‌ای، اکثرا توصیه می‌شود که از وقفه‌ی پایان هر بخش به منظور خواندن سوالات بخش بعد استفاده شود. در واقع با این تکنیک متقاضیان می‌توانند اشرافی کلی بر موضوع بعدی پیدا کرده و با آمادگی بیشتری به سوالات مرتبط با آن پاسخ دهند. بدین ترتیب تمامی وقفه‌های میانی آزمون نیز برای خواندن سوالات بعدی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

برای کسب نمره‌ی هفت در آزمون لیسنینگ لازم است که شخص بتواند به 30 سوال از مجموع 40 سوال پاسخ درست بدهد. توصیه می‌شود که متقاضیان بتوانند مهارت خود را در پاسخ‌گویی به سوالات بخش اول و دوم به حدی برسانند که بتوانند به تمامی بیست سوال این دو بخش پاسخ دهند. بدین ترتیب و با کسب 20 نمره از این دو بخش، اگر داوطلب بتواند به مجموع ده سوال از بخش سوم و چهارم جواب درست بدهد؛ می‌تواند نمره‌ی هفت را کسب کند. داوطلبان می‌توانند از برگه‌ی سوال به عنوان چرک‌نویس استفاده کرده و روی آن نوت‌برداری کنند. هم‌چنین لازم به ذکر است که گزینه‌ی جواب باید بدون غلط املایی (حتی S جمع) وارد پاسخنامه شود و حتی وجود یک غلط املایی ساده می‌تواند منجر به حذف پاسخ و از دست دادن نمره شود.

چالش اصلی این بخش در این است که تمامی گوینده‌ها گونه‌ای از اکسنت بریتیش داشته و بسیاری از داوطلبان زمان زیادی را صرف آشنایی با انواع اکسنت‌ها می‌کنند. نکته اینجاست که آشنایی با تمام اکسنت‌های موجود ممکن نیست و بهتر است برای آشنایی دادن گوش به این اکسنت منابع آیلتس را مورد نظر قرار دهند و روی آن تمرکز کنند. بدیهیست که برخورداری از دامنه‌ی واژگان وسیع به داوطلب در درک مطلب کمک زیادی می‌کند.

Reading

بخش ریدینگ آزمون آیلتس شامل سه ریدینگ نسبتا طولانی شده که مجموع 40 سوال در آن وجود دارد. سوالات شامل موارد مختلفی شده که هر کدام بر بخش خاصی از جمله توجه به جزئیات، تحلیل متنی و موارد دیگر می‌شود. در این بخش نیز داوطلب باید توانایی خود در درک مطلب را نشان دهد و مجموع زمانی که برای پاسخگویی به تمام سوالات وجود دارد 1 ساعت است. توصیه می‌شود که مدت زمان اختصاص یافته به هر ریدینگ 20 دقیقه باشد و معمولا کسانی که زمان اضافه دارند و می‌توانند با سرعت بیشتری به سوالات پاسخ بدهند؛ از زمان باقی مانده برای بررسی جواب‌های خود استفاده می‌کنند.

چالش اصلی مرتبط با بخش ریدینگ در دامنه‌ی واژگان و نحوه‌ی پوشش دادن متن است. بسیاری از داوطلبان به اشتباه تمامی متن را به دقت بالا می‌خوانند و بعد از مواجهه با سوال دوباره به همان بخش رجوع می‌کنند و دوباره شروع به خواندن می‌کنند. با وجود این‌که این روش روشی مناسب برای درک مطلب است؛ باید محدودیت زمانی را در نظر گرفت و داوطلب باید با کسب آشنایی از ساختار ریدینگ و تمرکز بر نحوه‌ی شرح مطالب، بتواند مطالب مورد نظر سوال را استخراج کرده و با بالاترین سرعت به سوالات پاسخ دهد.

Writing

بخش رایتینگ آزمون بخشیست که در بین داوطلبان آزمون جنرال و آکادمیک تفاوتی عمده دارد. به طور کل، بخش رایتینگ شامل دو قسمت است که قسمت دوم برای هر دو داوطلب یکسان است: از داوطلب خواسته می‌شود که متنی با حداقل 250 لغت و مرتبط با سوال مورد نظر آماده کرده و رایتینگ خود را ارائه دهد. اما بخش اول در بین داوطلبان آزمون آکادمیک شامل توضیح گراف، نمودار، مراحل و فرآیند و مواردی مشابه این موضوع می‌شود. اما در آزمون جنرال بخش اول شامل آماده‌سازی یک نامه است. هر دو سوال بخش یک آزمون جنرال و آکادمیک مدت زمان 20 دقیقه داشته و سوال تسک 2 نیز زمان 40 دقیقه در اختیار داوطلب قرار می‌دهد.

یکی از چالش‌های بزرگ بخش رایتینگ به این موضوع برمی‌گردد که اکثر داوطلبان فکر می‌کنند که باید گرامر و واژگان پیچیده و دشواری استفاده کنند تا بتوانند نمره‌ی بالاتری کسب کنند. نکته اینجاست که در این بخش فاکتوری که بیشترین تاثیر را در نمره‌دهی دارد فاکتور توضیح و شرح مطلب است. بدین ترتیب که اگر شخصی تلاش کند تا دانش واژگان و گرامر خود را به رخ بکشد و تاکید کمتری روی شرح مطلب داشته باشد؛ نمره‌ی کمتری به نسبت شخصی می‌گیرد که تمرکز اصلی خود را روی شرح مطلب گذاشته است.

این امر بدین معنا نیست که واژگان و گرامر اهمیتی ندارند؛ اما گرامر و واژگان باید در خدمت متن بوده و در جای خود استفاده شوند. بنابراین استفاده از واژگان و گرامر پیشرفته تنها زمانی فاکتور موثر خواهد بود که شخص در راستای توضیح مطالب و در جای درست از آن استفاده کند. همچنین استفاده از جملات و عبارات حفظ شده می‌تواند به عنوان فاکتوری منفی در نظر گرفته شود. چرا که شخص باید بتواند توانایی تحلیل خود را نشان داده و طوری از عبارات و اصطلاحات استفاده کند که مطلب خود را به بهترین شکل انتقال دهد. توجه داشته باشیم که حتی ریدینگ‌ها و لیسنینگ‌ها از لغات و ساختارهای مخوفی برای انتقال مطلب استفاده نمی‌کنند؛ در عوض مطالب را به بهترین شکل و با استفاده‌ی درست از واژگان و گرامر به این هدف می‌رسند.

بنابراین اگر به شما توصیه شد که از گرامر و واژگان دشوار استفاده کنید؛ حتما در نظر داشته باشید که هدف اصلی برقراری مطالب و انتقال مفهوم است. در این راستا از واژگان و گرامر استفاده کنید.

Speaking

بخش اسپیکینگ نیز شامل سه پارت می‌شود که در مجموع بین 11 تا 14 دقیقه به طول می‌انجامد.

بخش اول شامل تعداد سوالات بالا می‌‎شود و هدف از این بخش ایجاد یک مقدمه‌ی مناسب جهت ادامه‌ی آزمون و سنجش توانایی شخص در مکالمه با موضوعات متنوع در سطح غیر جزئی می‌باشد. در واقع جواب‌های این بخش باید ساپورت شود اما لازم است که حجم مطلب کنترل شود. از آن‌جاییکه سوالات در ادامه‌ی یکدیگر پرسیده می‌شوند؛ ضروریست که جواب داوطلب فقط و فقط مطلب مورد سوال را پاسخ داده و برای پاسخ خود دلیل موجهی بیاورد که علت اصلی جواب را شامل شود. با این‌که سوالات کوتاه بوده و جواب آن نیز نسبت به پارت‌های دیگر آزمون کوتاه است؛ باید در نظر داشت که جواب‌های تک‌کلمه‌ای به منزله‌ی عدم توانایی داوطلب در ارائه‌ی جواب مناسب درنظر گرفته خواهد شد؛ چه بسا کسانی که با سطح مناسبی از دانش انگلیسی آزمون داده و نمره‌ی پایینی دریافت کرده‌اند. یکی از مهم‌ترین نکات مورد نظر در نمره‌دهی به این سوالات، عامل Fluency یا روان بودن جواب شخص است. بنابراین بهتر است اولین جواب که به ذهنتان می‌رسد ارائه دهید و دنبال جواب صحیح از نظر خودتان نباشید. مثلا ممکن است رنگ مورد علاقه‌ی شما رنگ قرمز باشد اما در پاسخ به سوال مربوطه رنگ دیگری به ذهنتان برسد. بنابراین رنگ جدید که به ذهنتان رسیده را مطرح کرده و همان جواب را ساپورت کنید.

این بخش از آزمون بین 4 تا 5 دقیقه به طول می‌انجامد و سوالات در زمینه‌های مختلف، از جمله هنر، موسیقی، کار، تحصیلات و سایر موارد مشابه مطرح خواهد شد.

پارت دوم آزمون یک کارت با موضوعی مشخص در اختیار داوطلب قرار می‌دهد که شخص داوطلب، یک دقیقه زمان جهت فکر کردن در مورد موضوع و دو دقیقه جهت پاسخگویی در اختیار دارد. در این مورد لازم است که داوطلب بتواند جوابی با سلسله مراتب مناسب جوابی ارائه دهد و سیر تکمیلی جواب را به بهترین شکل پیش بگیرد. در این‌جا سیر تکمیلی جواب از اهمیت بالایی برخوردار است. در واقع جواب این بخش باید به صورت متمرکز باشد و به هیچ عنوان شامل پراکندگی نشود. خطر پراکندگی در جواب ازین بابت وجود دارد که سوال مطرح شده شامل 3 سوال ریز و یک توضیح است و ممکن است داوطلب نتواند جواب یکدست و یکپارچه‌ای ارائه دهد. بنابراین لازم است در مدت زمان یک دقیقه‌ای آماده‌سازی جواب داوطلب سیر تکمیلی پاسخ خود را آماده کند و نوت مورد نظر خود را با این هدف آماده‌سازی کند.

این بخش از آزمون مدت 3 تا 4 دقیقه طول می‌کشد و علاوه بر روان بودن کلام، جواب باید گرامر و واژگان درخور داشته باشد. در واقع اکنون که یخ داوطلب در مرحله‌ی اول شکسته و مقدمات کار فراهم شده، از داوطلب انتظار می‌رود که تسلط خود را به نحو احسن نشان دهد.

پارت سوم آزمون با پارت دوم ارتباط معنایی داشته و در واقع می‌توان گفت سوالات تکمیلی در ارتباط با پارت دو از داوطلب پرسیده می‌شود. در این مرحله داوطلب به حضور ذهن بالایی نیاز دارد چرا که مدت زمانی برای فکر کردن در مورد سوال به او داده نمی‌شود. شخص داوطلب باید بتواند به بهترین شکل جواب داده و آن را به خوبی و با جزئیات بالا ساپورت کند و حتی در صورت کافی نبودن جواب می‌تواند به گزینه‌ی دیگر اشاره کرده و آن را نفی کند. مرحله‌ی سوم در واقع آخرین فرصتیست که در اختیار شخص قرار می‌گیرد تا بتواند توانایی خود را نشان دهد.

اکنون که آشنایی کلی با آزمون فراهم شد؛ سعی خواهیم داشت تا در مقالات بعدی به جزئیات بیشتری از آزمون بپردازیم. لازم به ذکر است که فاکتورهای اصلی و اساسی در این مقاله مورد بررسی قرار نگرفته و این مقاله صرفا جهت ایجاد آشنایی کلی به رشته‌ی تحریر درآمده است.